pseudoprogenija

uzrokovana slabijom razvijenošću gornje vilice, pokazuje obično sve intraoralne progene simptome, dok se spoljašnji razlikuju od onih kod prave progenije. Kliničkom slikom dominira slabija razvijenost srednjeg dela lica sa uvučenom gornjom usnom, dok je razvijenost donje vilice u granicama normale. Terapija progenije, kao i njen ishod, zavisi od vrste i izraženosti kliničke slike. Jednostavna je i uspešna kod obrnutog preklopa pojedinih sekutića i prinudnog progenog zagrižaja, a dugotrajna i problematična kod prave i pseudoprogenije. Po pravilu terapiju treba započeti što pre i sprovoditi je do završetka kranijalnog rasta. Ranije završena terapija sklona je recidivu. Kod izrazite progenije u adultnom periodu (nakon 18. godine) često je indikovana uz ortodontsku i hirurška terapija, a ponekad su neophodne i protetske intervencije. Sin. prognathia mandibularis,micrognathia maxillaris.